ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി – എന്റെ അമ്മയെ അല്ല, വിലാസിനി എന്ന സ്ത്രീയെ, അവരുടെ വിവാഹത്തെ, അവരുടെ ഭർത്താവിനെ, അവിഹിതഗർഭം ചുമന്ന അവരുടെ മകളെ, അവരുടെ ഒറ്റപ്പെടലിനെ, സങ്കടങ്ങളെ, ശമനം കിട്ടാതെ പോയ ഉടൽപ്പെരുക്കങ്ങളെ, ഉറക്കം വെടിഞ്ഞ അനേകം രാത്രികളെ, അടുക്കളവട്ടത്തിൽ ഊർന്നുവീണ കണ്ണീരിനെ, പറയാൻ കഴിയാതെ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച നോവുകളെ, കാലിൽ തറച്ച മുള്ളുകളെ, സാന്ത്വനമായി വന്നെത്താത്ത സ്നേഹവിരലുകളെ, കുളിരായി പുണരാത്ത പ്രണയപ്പച്ചകളെ, എല്ലാത്തിനുമപ്പുറം നാല്പത്തിമൂന്നു വർഷം ഉള്ളിലെ ഗർഭത്തിൽ അവർ വഹിച്ച ജീവിതമെന്ന ചാപിള്ളയെ…