മനുഷ്യനെ കൈനീട്ടി തൊടുന്നതും അവന്റെ ജീവിതത്തിനുനേരെ തല നീട്ടുന്നതുമായ വിനയാന്വിതരായ ഇലത്തുമ്പുകളാണ് രാജഗോപാലത്തിന്റെ കവിതകള്‍. ആഴത്തിലോടുന്ന വേരുകളാല്‍ കാലക്കെടുതികളുടെ ദശാസന്ധികളില്‍ ജീവോന്മുഖമായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നവയും സങ്കീര്‍ണതകളേതുമില്ലാത്തവയുമായ ഈ രചനകള്‍ പുതുകവിതയിലെ നിര്‍ണായകമായ വഴിത്തിരിവുകളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ലോകത്തിന്റെയും കാലത്തിന്റെയും വിഹ്വലതകളെക്കുറിച്ച് ഇവ നിര്‍ത്താതെ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.