കാട്ടുതേനിന്റെ ഇനിപ്പോ, കാട്ടുചോലയുടെ തണുവോ, കാട്ടുപൂവിന്റെ ചന്തമോ ഈ നോവൽത്താളുകൾക്കില്ല – കാട്ടുകൊമ്പന്റെ കണ്ണിലേക്ക് കവണക്കല്ലെറിയുന്നവന്റെ ശൗര്യമാണുള്ളത്. അട്ടപ്പാടി പശ്ചാത്തലമാക്കി ഗോത്ര ജീവിതത്തിന്റെ അടിയടരുകൾ വരെ ഉൽഖനനം ചെയ്യുകയാണ് ഇവിടെ നോവലിസ്റ്റ്. ഒരു പുകയിലത്തുണ്ടിനായി അഭിമാനം വിൽക്കുന്നവർ, ഊരുടയോന്മാർക്കു മുന്നിൽ മടിക്കുത്തഴിക്കുന്നവർ, മലദൈവങ്ങളുടെ പേരിൽപ്പോലും തമ്മിലടിക്കുന്നവർ, ചൂഷണങ്ങളോടു പൊരുതി മണ്ണട്ടികൾക്കുള്ളിലാകുന്നവർ… കാളച്ചന്തയിലെ കൈമാറ്റക്കയറിന്റെ വിലപോലുമില്ല ആദിവാസികൾക്ക്, ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലാത്ത മനുഷ്യകീടങ്ങൾ. എന്നാൽ ഒരു നാൾ, കോട പുതച്ച ആ അടിക്കാടുകളിൽ പ്രതിഷേധത്തീ ആളിത്തുടങ്ങുന്നു; “ഈ പൂമി നമത് പൂമി” എന്ന പാട്ട് ഉയർന്നുതുടങ്ങുന്നു – ഉയിർപ്പിന്റെ പാട്ട്.