വാക്കിനോട് വാക്ക് ചേര്‍ത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മാന്ത്രികതയ്ക്ക് നിദര്‍ശനമാകുന്ന കവിതകള്‍. ‘അടിതെളിഞ്ഞ ഭാഷയില്‍’ എഴുതപ്പെട്ട ഈ വരികള്‍ ശില്പചാരുതയും ദര്‍ശനദീപ്തിയും കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതമാണ്. കാവ്യാഖ്യാനം ഇവിടെ പ്രപഞ്ചത്തെ അറിയുവാനുള്ള അളവുകോലായി മാറുന്നു. കാടിനെ കണ്ട് മരത്തെ മറക്കുന്നവരെ ഈ കവി സൂക്ഷ്മത്തില്‍ ജാഗ്രത്താകുന്ന സൗന്ദര്യാനുഭവത്തിലേക്കു വഴിനടത്തുന്നു.