യാതനകളും വേദനകളും മരവിപ്പിച്ച മനസ്സാലെ ജീവിത ദുരിതക്കയത്തിൽ തുഴയുമ്പോൾ, ആ യാത്രയിൽ താങ്ങായി നിൽക്കേണ്ട പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ശകാരശരങ്ങൾ ഗോവിന്ദൻകുട്ടിയെ തളർത്തി. സ്നേഹബന്ധത്തിനു വിലനൽകാതെ, മരണത്തിനു കീഴടങ്ങാതെ, സമാധാനപാതയിൽ കുറച്ചു കാലം ഒറ്റപ്പെട്ടു ജീവിക്കുവാൻ അവനു പ്രേരണയായത് സത്യത്തിൽ എന്താണ്? വെറുപ്പ്? വൈരാഗ്യം? അതോ, ഉയിരിൻ പാതിയായവൾ തന്നെ കൈവെടിഞ്ഞു എന്ന ചിന്തയാണോ അവനെ തെരുവിൽ അലയാൻ വിട്ടത്?